Gdy zapłaczą cykady #02 - Księga dryfującej bawełny

Pewnego dnia jednak Keiichi spotyka łudząco podobną do Mion dziewczynę, która przedstawia się jako Shion. Chłopakowi podoba się taka kawaii dziewczynka. Bo Mione… no, to tylko przyjaciółka. Jej nie trzeba dawać prezentów, to jak kolega w spódnicy. Nic więc dziwnego, że Keiichi spotyka się z Shion, przy okazji próbując rozwikłać zagadkę kim ona tak naprawdę jest. Bo początkowo chłopak, co mnie wcale nie dziwi, uważa, że Shion to prawdziwa Mion. Uważa, że butna postawa Mion jest tylko przykrywką jej delikatnego charakteru, jej tarczą w szkole. Najważniejszą jednak częścią jest tu ponownie Festiwal Dryfującej Bawełny. Czuję się ukontentowana, że dowiedziałam się o nim więcej: od etymologii nazwy, po ciężar rytualnej motyki! Lubię takie smaczki. I tym razem dochodzi do tajemniczego morderstwa, jednak jesteśmy razem z bohaterem wciągnięci w genezę całego problemu. Wiemy czym zaginieni mogli narazić się społeczności Hinimazawy. I wiemy też, że Keiichi był wśród tych, którzy mogą być następni na celowniku!

Wraz z drugim tomem Cykad ujawniona zostaje największa wada serii. O ile każda kończy się inaczej i często przedstawia inne wydarzenia to fakt, iż w każdym tomie zaczynamy od tego samego punktu nadaje wprowadzeniu niezwykle nużącej otoczki. Jednak, gdy się do tego przyzwyczaić to możliwym staje się poznanie kolejnych dobrze wykonanych i szokujących wydarzeń. W dodatku ten tom został narysowany przez osobę, o większych umiejętnościach niż w tomie pierwszym.